(styczeń, 2010)
Temperatura powietrza sięgała prawie dwudziestu stopni na minusie. Ekspansywne natarcie chłodu skutecznie wyciszyło zwykle gwarne ulice, które tym razem schowały się starannie pod obfitą warstwą białej kołdry. Senność Warszawy stanowiła wdzięczny, stateczny obrazek, nie na tyle jednak urokliwy, abym planowała dalej rozprawiać o jej walorach. Dobiegła godzina 19-ta, gdy stawiłam się z rzadką sobie punktualnością w Klubie na Hożej.
Muzyczne orzeźwienie
(sierpień, 2010)
Muszę przyznać, że 42 stopnie Celsjusza to lekka przesada jak na naszą szerokość geograficzną. Dziwne, że nie zmieniła nam się do tej pory szata roślinna na bardziej tropikalną. Zobaczymy jeszcze, jakie anomalie przyniesie nam nasza słodko-gorzka słowiańska przekorna rzeczywistość.
To pierwsza miłość. Świat miał wtedy inne kolory. Był większy. Czekał na nas. Nie zwlekaliśmy. Pachniało inaczej...